Xuño
24
Més lluny, heu d’anar més lluny
dels arbres caiguts que ara us empresonen,
i quan els haureu guanyat
tingueu ben present no aturar-vos.
O xoves pola mañán veu Tomás a recoller a Manecas para levalo para Lisboa. O Celso e máis eu aínda tivemos tempo de encontrarnos cos amigos o xoves e o venres para despedirnos. O sábado collemos o coche e tiramos para Lisboa, deixándonos acompañar pola música do xenial Llluis Llach e pensando na nosa Ítaca particular e en como sortear os obstáculos do camiño…
O Celso marchou o luns para Mozambique e eu teño saudade do sentido do humo e da alegría constante deste outro irmao africano. Sentáronme ben estes días de descanso, refuxiado na casa e no agarimo de Catarina, pero chegou o momento de volver para Compostela e atender a convocatoria de Quique. O noso produtor quere quedar o vernes para escoitar a gravación con Toño e comezar a tomar as primeiras decisións de escolla de versións entre os dous concertos. Empezo a estar un pouco ansioso por enfrontarme ao que está rexistrado, pero estes días de descanso eran absolutamente necesarios.
Agora comeza a fase definitiva da postprodución e xa pronto teremos o disco ansiado.
Comentarios
Leave a Reply
